ลูก..ไม่ใช่กระจกสะท้อนความต้องการของพ่อแม่

ได้อ่านหนังสือเล่มหนึ่งที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับแม่และลูก  บอกเล่าถึงเรื่องราวที่พ่อและแม่ต้องการให้ลูกเป็นอย่างไร..ตั้งแต่แรกเกิด จนเติบใหญ่ เรียนจบอะไร เพื่อจะได้ทำงานด้านไหน ตามที่พ่อแม่อยากให้เป็น

อ่านจบก็ให้รู้สึกเครียดแทนเด็กคนนั้น

เลยจะขอยกบทความหนึ่งของหมอภา ทพญ.จีรภา ประพาศพงษ์ ที่เคยได้อ่านมาบอกเล่าให้ฟัง

ลูกไม่ใช่สมบัติของพ่อแม่ !!

ลูกเกิดมาพร้อมกับบุคลิกลักษณะประจำตัวของเขา มีความชอบ ความสนใจและมีความเป็นเอกลักษณ์ของตนเอง

ลูกมีตัวตนของเขา
มีชีวิตที่เป็นของเขา มีความคิด ความฝันเป็นของตนเอง
เราพ่อแม่...
ต้องยอมรับในความเป็นลูก ในแบบที่ลูกเป็น
เรามีหน้าที่เลี้ยงดูลูก ดูแลลูกให้เป็นคนดี
มีความเคารพ นับถือตนเอง ภาคภูมิใจในตนเอง มีความเชื่อมั่นในตนเอง
มีทักษะชีวิตที่จำเป็นในการใช้ชีวิต

เราพ่อแม่ต้องเลี้ยงลูกให้สามารถรับผิดชอบ ดูแลชีวิตตนเองได้อย่างดีที่สุด
ช่วยส่งเสริมศักยภาพเขาให้เต็มที่ในสิ่งที่เขาสนใจ เขาฝัน
และเขาต้องการเป็น

ไม่ใช่ในสิ่งที่เราพ่อแม่ อยากให้เขาเป็น !!!

เมื่อพ่อแม่ทำสิ่งต่างๆ เหล่านี้แล้ว  นั่นหมายถึง
พ่อแม่ได้มอบคุณสมบัติที่ดีให้กับลูก
มอบความรู้สึกภายในที่ดี ที่เขามีต่อตนเอง
มอบทักษะที่จำเป็น ที่เขาต้องใช้ในชีวิต
เพื่อให้เขาก้าวเดินไปตามลำดับขั้นที่สูงขึ้น
ตามความต้องการของมนุษย์
ไปสู่ขั้นสูงสุด คือ มีความปรารถนาอย่างแรงกล้า
ที่จะบรรลุศักยภาพของตนเอง
เพียงเท่านี้..เราก็ได้ทำหน้าที่พ่อและแม่อย่างสมบูรณ์แล้ว

"เราต้องไม่เอาความฝันในวัยเด็กของเราไปใส่ในตัวลูก
ต้องไม่ถ่ายโอน สิ่งที่เราอยากทำ อยากเป็น ไปให้ลูกทำแทน
เราต้องส่งเสริมเขา ในแบบที่เขาเป็น
ให้เขามีจิตใจที่เข้มแข็ง มีร่างกายที่แข็งแกร่ง
มีปีกที่ทรงพลัง ที่พร้อมจะโบยบินให้สูงที่สุด เท่าที่ใจเขาต้องการ"

หลักคิดนี้สำคัญมาก พ่อและแม่ต้องจำให้ขึ้นใจ
ลูกมีตัวตน มีความต้องการ ความฝันของเขาเอง

ลูกไม่ใช่สมบัติของเรา หรือกระจกสะท้อนตัวเรา ในสิ่งที่เราอยากเป็น